نون اضافه و قلم

مدال پیروزی

2010-09-07T12:55:00.001+04:30

اجرای عدالت !

2010-09-04T14:40:00.000+04:30

ایرانی در فضا

2010-08-31T21:52:00.001+04:30

طرح برخورد با حاملان سلاح سرد

2010-08-18T00:03:00.002+04:30

پرگار

2010-08-16T02:46:00.002+04:30

اعتصاب غذا - Strike

2010-08-08T01:37:00.001+04:30

اون ممه را لولو برد!

2010-08-06T21:33:00.001+04:30

تیراندازی اصولگرایان

2010-08-04T00:36:00.001+04:30

روانگردان

2010-07-19T22:49:00.000+04:30

مدلهای تأیید شده مو !

2010-07-17T18:53:00.003+04:30

پیش گویی اختاپوس از فوتبال ایران !

2010-07-11T19:48:00.000+04:30

طناب کشی آزاد

2010-07-02T14:20:00.003+04:30

ضحاک

2010-06-18T23:07:00.002+04:30

آزمون دستیاری پزشکی

2010-06-06T16:07:00.002+04:30

فرار یک مغز!

2010-06-05T13:07:00.003+04:30

چون این وبلاگ رو فیلتر کردن و ایمیلها و اعتراضهای من هم به جایی نرسید تصمیم گرفتم کارهامو با میخ به دیوار یه وبلاگ دیگه بکوبم. اگه خواستین می تونین پیدا کنین پرتقال فروش رو...

جرگه افغان

2010-06-03T14:28:00.002+04:30

برای دریافت بهتر روی تصویر کلیک کنید.

خط فقر

2010-05-31T21:54:00.002+04:30

برای دریافت با کیفیت تر تصویر ، روی آن کلیک کنید.

مذاکره !

2010-05-26T22:32:00.002+04:30

کاریکاتور ماه (اردیبهشت)

2010-05-17T22:35:00.002+04:30

بارتاک یکی از اون کاریکاتوریست هاییه که از خیلی کاراش خیلی خودم میاد. این کارش باعث انبساط خاطر یک ماهه من بوده و توی این مدت حقیقتاً از تازگی اثر ولذتی که از اون می برم کم نمیشه. بد نیست به منبعی که این کارو ازش گرفتم هم اشاره کنم : سوسن

احمدی نژاد در محرومترین استان کشور

2010-05-12T23:17:00.003+04:30

استان کهگیلویه و بویراحمد طبق همه آمارهای موجود از همه منابع موجود محروم ترین استان کشوره.

شاخص امنیت

2010-05-07T14:19:00.003+04:30

اگه دستگیری عبدالمالک ریگی یه شاخص برای سنجش امنیت به شمار میاد دزدیده شدن مجسمه های چندصد کیلویی از میدونهای شهر هم می تونه یه شاخص برای سنجش امنیت باشه.

آتیش به مال (4)

2010-05-06T02:07:00.001+04:30

برای بهتر دیدن تصویر روی آن کلیک کنید

کامبیز سالم است

2010-04-23T03:09:00.005+04:30

پیرمردهای کامبیز که مثل خود او از چند خط صاف و ساده درست شده اند همیشه رابطه دراماتیکی با چند درخت کهنسال و یک خورشید در حال غروب دارند. خورشیدی بزرگ و کاملاً گرد که توی زمینه سفید تصویر آنقدر خوش می نشیند که حقیقتاً نمی توان از آنجا حتی کمی جابه جایش کرد. دایره های شابلونی کامبیز که همیشه به سمت افق میل می کنند آنقدر خورشید هستند که جزو جدایی ناپذیر صفحه می شوند و به اندازه مساحتشان در تصویر، باری از دوش اثر بر می دارند. این خورشید و درختهای کهنسال هیچ وقت پیرمردهای کامبیز را تنها نمی گذارند و مهم تر اینکه هر از چند گاهی تلنگری هم به طراحش می زنند. بی جهت نیست که کامبیز از میان همه آثار نمایشگاه فوتبالش اثر بالا را بهترین می داند فقط به این دلیل که می گوید این خود اوست که آنجا پا به توپ شده است. نمی دانم خورشید زندگی کامبیز کجای صفحه سفید زندگیش قرار دارد اما صمیمانه و صادقانه برای دستهایی که پیغمبران سادگی و سفیدی یک انسان ناب هستند آرزوی سلامتی می کنم.

شاید عید امسال ، بهتاش به غیر از هدیه دادن یک سالنامه کامبیزی جور دیگری نمی توانست خوشحالم کند ، اما اصلاً دلم نمی خواهد صفحات سفید این سالنامه هر روز واژه بیماری را به یادم بیاورند. آخرین باری که دعا کرده ام را به یاد ندارم اما برای سلامتی "سالم ترین کاریکاتوریست ایران" دعا خواهم کرد. او یک دایره شابلونی بزرگ در وسط صفحه کاریکاتور ایران است.

آتیش به مال (3)

2010-04-15T00:26:00.004+04:30

بی ربط : شما رو به خدا توی این مملکت یکیو پیدا کنین به این مسعود ده نمکی بگه که تو از سینما به اندازه ف.ف هم بلد نیستی و فروش بالای فیلمت هیچ ارتباطی به شعور و تخصصت نداره.

آتیش به مال (2)

2010-04-01T22:38:00.002+04:30

برای دریافت با کیفیت تر روی تصویر کلیک کنید.

صبزه !

2010-03-18T01:44:00.005+03:30

برای اینکه مطمئن بشم ببینم این حرف درسته یا نه تصمیم گرفتم از همون ابتکار اینترنتی ها در استفاده از کلمه صکس استفاده کنم پس به یکی از همکارام یه اس ام اس فرستادم با متن یه کلمه ای : " سبز"
همکارم دریافت نکرد. چند لحظه بعد یکی دیگه فرستادم بازم با متن یه کلمه ای این بار : " صبز"
رسید ! و این چنین بود که فهمیدم چرا پیام تبریک نوروزی من که سـِند تو آل کرده بودم به دست هیچکس نرسید.
به نظر شما کدوم یک از اینا خطرناکتره؟ - صبز؟ یا - صکس؟

سفره شیش سین!

2010-03-18T01:44:00.003+03:30

برای بهتر دیدن این سفره شیش سین روی تصویر کلیک کنین و البته +
سال نو مبارک.

آتیش به مال (1)

2010-03-09T00:24:00.004+03:30

گنگ خوابدیده 2

2010-02-21T02:28:00.004+03:30

این پست در واقع نباید شرح داشته باشد چون شماره دارد و همان شرح شماره یک اینجا هم مصداق پیدا می کند اما چون مجبور بودم به اطلاعتان برسانم که برای دریافت بهتر تصویر روی آن کلیک کنید به ناچار این پست هم شرح دار شد.

حضور

2010-02-11T01:20:00.003+03:30

برای دریافت باکیفیت تر تصویر یر روی آن کلیک کنید.

یادداشتی برای یک آدم خیلی نیرومند

2010-01-05T11:48:00.005+03:30

سلام. این روزها می بینم که شما تصمیم گرفته اید در مقام دفاع از عملکرد برخی دوستانتان نقدهای وارد شده از سوی برخی دیگر از دوستانتان را مطالعه کنید و پاسخ دهید. این رویداد از دو جهت مبارک است اول آنکه بالاخره یکی پیدا شد که فکر کند این آدمها به اندازه ای اهمیت دارند که صدایشان شنیده شود و دوم آنکه مطالعه این مطالب انتقاد آمیز، سرانه مطالعه خواننده را به نحو چشمگیری افزایش می دهد که این مورد دومی از اولی هم مبارک تر است. می دانم که شما آدم خیلی نیرومندی هستید و در برابر شما بیرون کشیدن زبان سرخ ممکن است موجب بر باد دادن سر ِ سبز شود ولی با این نقطه ضعف چه می شود کرد که ما متأسفانه سالهاست سر ِ سبزمان چوب زبان سرخمان را می خورد (گاهی هم باتومش را می خورد) و با این حال هنوز مصلحت اندیشی را یاد نگرفته ایم.
شما حتماً هربرت اسپنسر ، جامعه شناس انگلیسی را می شناسید ، او کسی است که به "بهداشت مغزی" معتقد بود ، یعنی مایل نبود تا از چند و چون عقاید دیگران سر در بیاورد ، نظرات ، عقاید و حتی انتقادات دیگران را مطالعه نمی کرد و به قول خودش دانش مورد نیازش را از طریق منافذ پوستی اش تأمین می کرد. چنین آدمی قطعاً اگر اینجا زندگی می کرد می توانست هم یک جامعه شناس بزرگ باشد هم یک شهروند ایده آل ، چون بی نیازی او به عقاید دیگران اساساً او را از دریافت هرگونه اخبار و اطلاعات سالم بی نیاز می کرد و دهانش را به انتقادهای غیرمصلحت اندیشانه (مثلاً از محدودیت رسانه ای) می بست. مشکل اینجاست که ما فقط همین یک هربرت اسپنسر را در کل جهان داریم که آن هم متأسفانه درست بغل دست بی بی سی است و ما که اینجا زندگی می کنیم نه به اندازه او آدم مهمی هستیم و نه به اندازه او از فضای رسانه ای سالم بی نیازیم و باز جای بسی افسوس است که هربرت اسپنسرهای بالقوه این مملکت که امروزه – در زندان ها و به صورت شهودی - کسب آگاهی کرده و تغییرات شگرف می کنند همگی جمعاَ آدمهای مهمی به حساب نمی آیند. باور بفرمائید همین خود من خیلی سعی کردم تا شرایط ویژه را درک کنم و از طریق منافذم کسب آگاهی کنم اما خودتان که بهتر می دانید خبرهای این چندماه درباره "آگاهی شهودی" و "منافذ پوستی" خبرهای نگران کننده ای بود و راستش را بخواهید برای من کمی هم ترس آور بود ، این شد که اساساً عطای آگاهی را به لقای منافذش بخشیدم و همچنان نفهم باقی ماندم (مهم ترین دلیلش همین یادداشتی است که برای شما می نویسم)
نمی خواهم زیاد سر ِ سبزتان را به درد بیاورم و بیش ازین باعث افزایش سرانه مطالعه تان شوم اما بگذارید این را بگویم که خانه کاریکاتور در یک جامعه تک صدایی (همصدا با سیما) سالهاست که چیزی جز تکرار همان تک صدا نیست ، تک صدایی که در برابر مشکلات بیرون پرآوازه و در کنار مشکلات داخلی همواره ساکت بوده است. این خانه در برابر کوچکترین اشتباهات خارجی همواره انبوهی از واکنشها را به شکل برگزاری نمایشگاه ، مسابقه و چاپ کتاب از خود نشان می دهد ولی همیشه در برابر رویدادهای مشابه داخلی خود را طوری به "کرگوشی" می زند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. اگر آدم های مظلوم خارج از کشور آدم هستند و مسلمانند خب مظلومهای ما هم آدمند و ناسلامتی مسلمانند. آنچه اغلب همکاران کارتونیست برای شما به عنوان انتقاد نوشته اند شامل برخی فرعیات و جزئیات هم می شود اما بنده مایلم انگشتم را از روی همین مسئله کلی برندارم که چرا خانه کاریکاتور ایران خانه برخی کارتونیستهای ایران است؟ (مثل همان رسانه کذایی ِ به اصطلاح ملی) چرا من در دفاع از کسی که خانه ندارد این اجازه را دارم تا از مدیوم خانه کاریکاتور و سایتش استفاده کنم اما برای دفاع از کسی که آزادی ندارد باید از همین مدیومها محروم باشم؟ آیا خانه کاریکاتور باید به خودش اجازه بدهد که در مورد من مصلحت اندیشی کند و برای " بهداشت مغزی" ام نگران باشد؟ چرا یک کاریکاتوریست کانادایی می تواند برای جان فـُکهای کشورش نگران باشد و کاریکاتور بکشد اما یک ایرانی نمی تواند برای جان آدمهای کشورش نگران باشد؟ اگر دقت کنید من اصراری به قضاوت در درستی یا نادرستی عقاید طرفین نمی کنم اما بر اینکه یک خانه کاریکاتور باید در خدمت عقیده همه اعضایش در همه زمانها باشد پافشاری می کنم. ممکن است جوهر عقیده من (بلا نسبت شما) از حقیقت دورتر باشد اما شما چرا یاری می کنید دستی را که خواستار حذف عقاید مخالف است؟ یک نمونه بارز همدستی شما همین سکوت است. چرا سایت ایران کارتون حتی نسبت به انتشار متن بیانیه تحریم هم امتناع کرده ؟ آیا این یک رویداد كوچك در کاریکاتور کشور نبود؟ و چرا سعی می کند آن را سیاسی جلوه دهد؟ آیا دقت کرده اید که این سایت حتی از نوشتن ملیت "علی شاه علی" به طرز مضحکی امتناع می کند چون نمی خواهد ما – که همکارش هستیم - بفهمیم او الآن یک کاریکاتوریست آمریکایی است؟ شاید شما که از زاویه دید داخل خانه و سایت نگاه می کنید به خوبی متوجه این مسئله نشده اید که خانه کاریکاتور در برابر رویدادهای دور و برمان به طرز تهوع آور و محافظه کارانه ای منفعل است. سکوت خانه کاریکاتور در مقیاسی بسیار کوچکتر مثل همان سکوت سازمان ملل در برابر نقض حقوق بشر بین الملل است ، یادتان هست که همیشه همصدا با هم به آن معترض بودیم و درباره اش کاریکاتور می کشیدیم؟ آيا شما حاضر هستيد خانه كاريكاتوري كه درباره مسائل داخلي حتي يك كاريكاتور منشر نمي كند را لاي جرز بگذاريد؟ اين خانه فقط كسي را كاريكاتوريست مي داند كه برعليه آمريكا و اسرائيل كاريكاتور بكشد. به نظر شما اگر كاريكاتور، امروز نتواند زبان به انتقاد بگشايد و تقلايي بكند پس كي و كجا بايد نيش انتقادش را بنشاند؟ آیا این خانه وسایتش می خواهد با برگزاری (یا دست کم برگزاری بدون تأخیر) دوسالانه نشان بدهد که هیچ چیز تغییر نکرده است! به نظر من اين گونه مي رسد كه از قضا خیلی چیزها تغییر کرده اند ، یکی از همین خیلی چیزها ، نیرومندی خانه کاریکاتور است. تنها كمي دقت و "وجدان درد" لازم است تا همكاران ما لقمه گرفتن در زير سقف اين خانه برايشان مشكل شود ، همكاراني كه ناچارند آزادگي هنريشان را به نان هنر - كه متأسفانه قاتقي هم ندارد - بفروشند. همه چيزهايي كه در اين متن آمده است از نظر من دلايلي كافي بود براي يك تحريم از نوع هنري اش و هست از نوع تازه اش. متشکرم.

سهمیه خنده - آذرماه 88

2009-12-17T09:34:00.005+03:30

رحلت آیت الله منتظری در آخرین روزهای آذر ماه کم کم داشت باعث می شد تا از پست سهمیه خنده این ماه منصرف شوم اما اثری از رومن دراگوستینف که بی ارتباط با شرایط کنونی نیست و دستمایه تلخی هم دارد نظرم را عوض کرد. شما را در دیدن این اثر شریک می کنم.
* نکته : سایت ایران کارتون که این روزها توسط مسعود شجاعی طباطبایی تازه می شود وقتی خبری از "علی شاه علی" منتشر می کند از ذکر ملیت این کاریکاتوریست به شکل تابلویی طفره می رود ، این در حالی است که از نوشتن ملیت کاریکاتوریستهای آمریکایی خودداری نمی کند!

زندگی زیباست و زندگی زیباست

2009-12-16T08:40:00.004+03:30

می دانم که بدجوری توی ذوق می زند کسی به عنوان یک هنرمند در سن 31 سالگی برای اولین بار فیلمی از تئوآنجلوپولوس ببیند و تصمیم بگیرد درباره آن مطلبی هم بنویسد، اما حیفم آمد که به قول بهتاش تک خوری کنم. این فیلم و احتمالاً بقیه فیلمهای این کارگردان شخصیت ممتاز و ویژه ای دارد ، روایتی مخصوص از یک آدم روی کره زمین که روشی مخصوص برای خود دارد. روایتی بی نهایت شاعرانه و خطی که اگرسعی نکنید گاه و بیگاه مثل منتقدهای سینما فیلم را از بیرون نگاه کنید در شاعرانگی اش غرق خواهید شد. شیوه روایت این کارگردان به لوکیشنهای مخصوصی نیاز دارد و او به خوبی قدر تصویر و لوکیشن ها را می داند و به نظر می رسد ساعتها و روزهای زیادی را صرف طراحی میزانسن ها می کند. این روش 180 درجه برخلاف سبک کار "ایناریتو"ی مکزیکی است که او هم توانسته با روش مخصوص خودش دلبری کند. فیلم "ابدیت و یک" روز هیچ لذتی را که برای شما لقمه نگیرد ، برایتان حتماً کلمات تازه ای خواهد آورد ، کلماتی که لازم نیست برایشان پولی بپردازید ، اگر این طور شد لطفاً آن کلمات را در گوش من هم نجوا کنید...

در اداره ما

2009-12-02T08:43:00.007+03:30

وقتی به این موضوع فکر می کنم که در اداره من تنها کسی هستم که به چیزی غیر از کار هم فکر می کند ، یاد نظریه " بیگانگی از کار" می افتم. به فاصله ای که با کار و همکاران دارم فکر می کنم و به آرزوهایی که همیشه مثل سایه از من جلوترند و هرچه دنبالشان می دوم بهشان نمی رسم. در محیطی که هنرمند بودن شما از نظر دیگران اصلاً چیز جالبی به نظر نمی رسد و دیگران ترجیح می دهند که شما ماشین حساب دقیق تری باشید تا انسانی شریف تر ، آن وقت شما در حقیقت قهرمان نقش اول داستان بیگانگی از کار هستید. ناگفته پیداست که در اداره ما هم مثل همه اداره های دیگر کارمندها مجسمه هایی هستند که با کمترین هزینه از روح واحساسشان و تنها برای رفع نیازهای اولیه در محیط کار ازین طرف به آن طرف جا به جا می شوند. در چنین شرایطی خدا بیامرزد پدر "حاجی علی جان" اداره ما را که تنها به مدد تخیل ما صاحب انواع کرامات و فیوضات شده و چند سالی است با شوخیهای حاجی علی جانی اتمسفر تازه ای ایجاد کرده که تنفس دراداره را آسانتر کرده و کمی ما را با کارمان آشتی داده است. کاش مرحوم کارل مارکس هم زنده بود و کارمند اداره ما می بود تا جایی برای شوخی در محیط کار در نظریه اش می گشود و نظریه اش را آپدیت می کرد.

امضانکنندگان ِ شرکت نکننده

2009-11-22T08:20:00.003+03:30

پس از انتشار بیانیه تحریم دوسالانه کاریکاتور تهران و اسامی امضاکنندگانش ، آن روزها توجه به نام کسانی که بیانیه را امضا نکرده اند کمتر نبود از توجه به نام امضاکنندگان آن . امروز پس از انتشار اسامی شرکت کنندگان در دوسالانه تهران نکته ظریفی درباره شرکت نکنندگان در این دوسالانه به چشم می خورد. به نظرم رسید که انتشار نام برخی از شرکت نکنندگان ِ تحریم نکننده (یعنی همان کسانی که نه حاضر به امضای بیانیه بودند و نه حاضر به شرکت در دوسالانه) در جای خود اقدام جالبی باشد. ممکن است هر کدام از این دوستان دلایلی برای سکوت خود داشته باشند ( مثل مشکلات امنیتی و شغلی ، رودروایسی با دوستان ، قبول نداشتن هر دو نظریه ، راضی نگه داشتن هر دو گروه و ... ) اما صرف نظر از هر دلیلی ، اعلام نام آنها در این جا ، دست کم در جهت تنویر افکار عمومی مفید به نظر می رسد! این اسامی را به کمک حافظه خودم و سایتهای کاریکاتوری پیدا کرده ام که البته بیشتر نام های معروفتر مورد نظرم بوده اند. ( در صورتی که نامهای دیگری واجد همین شرایط به ذهن شما رسید می توانید در کامنت های خود اضافه کنید )
حسن کریم زاده – کامبیز درم بخش– علی شاه علی - ابوالفضل محترمی – مسعود ضیایی زردخشویی – داود یار احمدی – ناصر پاکشیر – علی پاک نهاد – محمد پیریایی – وحید خدایار – امید رضا خورسند – لاله ضیایی – بهمن عبدی* – داود کاظمی - محمد علی بنی اسدی - صدرا بنی اسدی - مهدی خواجویی – داود شهیدی - فرهاد فروتنیان – مهدی معتضدیان – اردشیر رستمی – پروین کرمانی - همایون محمودی – علی هاشمی شهرکی – حمید خلقی – رسول حاجی زاده – حامد حافظیه – امیر حسین داودی – علی رادمند – ایلیا تهمتنی – سید امیر سقراطی – توکا نیستانی – رامین سیار دشتی– کیومرث کیاست – مجید امینی – علیرضا کریمی مقدم – یاشار قهرمانی
نکته: از میان همه برندگان و داوران ایرانی دوره قبل ، بهرام عظیمی تنها کسی است که برای دوسالانه اخیر اثر فرستاده است.

* بهمن عبدی از امضانکنندگان ، عضو هیأت انتخاب آثار دوسالانه اخیر بوده و طبق برخی گمانه زنی ها یکی از داوران امسال خواهد بود ، پس می تواند از لیست بالا حذف شود.

سهمیه خنده - آبان ماه

2009-11-08T12:18:00.008+03:30

گشت و گذار در سایتهای کاریکاتور و کارتون عادتی است به دیرینگی کاریکاتور کشیدنم. این عادت از آن جهت بد است که حجم آثار مشاهده شده همواره زیاد بوده و این شرایط سیستم خنده را در بدنم مقاوم کرده است. در عوض اما گاهی برخی ازین آثار بدجوری به دلم می نشینند و کلی کیفورم می کنند که اثر بالا یکی از آنهاست و اگر قرار باشد ماهی یک اثر از من دلربایی کند همین کارتون سهمیه این ماه را به خود اختصاص داده است. این اثر کار آقای Damir Novak از کرواسی که اخیراً برنده جایزه اول جشنواره بین المللی "بهره وری" شده بیشتر از آن جهت به دل می نشیند که مستقیماً بیننده ایرانی را به روزهای انتخابات و شبهای مناظره و آمار و ارقامی لینک می دهد که مدام از نامزدهای انتخاباتی - به خصوص رئیس جمهور محترم - به چشم می خورد و به گرده می نشست!

از کارهای قدیمی ام

2009-10-03T09:54:00.002+03:30

برای دریافت بهتر تصویر ، روی آن کلیک کنید.

گوشی برای نشنیدن

2009-09-23T07:42:00.004+03:30

علم یک پدیده سیال است و این سیال بودن ناشی از خصلت "عدم قطعیت" است ، به این معنی که همواره یک نظریه در پی بر هم زدن قطعیت در نظریه های پیشین و یافتن پاسخهای تازه است ، بر این اساس با یک چارچوب اعتقادی ثابت که قرار نیست در آن تغییری رخ دهد در تعارض است. ایدئولوژی به خاطر اعتقادش به قطعیت نمی تواند برای تردیدها پاسخی علمی پیدا کند و نمی تواند در سیالیت با علم شریک باشد. علم به اندازه ایدئولوژی از انتقاد گریزان نیست زیرا نفی مفهوم انتقاد در دنیای علم مترادف با نفی خود علم است. آنجا هیچ پدیده ای مصون از انتقاد نیست. علوم انسانی نیز به عنوان یک شاخه از علوم از این قاعده مستثنی نیست و بیش از سایر علوم با مفهوم انتقاد سر و کار دارد. همه در پی دستیابی به حقیقت ناب هستند ، حتی آنها که اهل تردیدند به "یقین" به عنوان یک غایت می نگرند و در همین مسیر علوم انسانی هر نظریه ای را به خاطر نتایجش به بحث و بررسی می گذارد ، چیزی که ایدئولوژی (در شکل روشن تر ، تقدس گرایی) حاضر به انجام آن نیست. علوم انسانی نمی تواند علم بودن خود را فدای مصلحت کند چون تداوم خود را مدیون آن است. گریز از علوم انسانی گریز از پرسش است. ما نمی توانیم دو تا گوش داشته باشیم اما با استفاده از آنها نشنویم! فرآیند ایجاد پرسش به همین گونه و اغلب به صورت نا خواسته در ذهن شکل می گیرد و منجر به انتقاد می شود. ممکن است بتوان علوم انسانی را حذف کرد یا تغییر ماهیت داد اما آیا می توان از فرآیند ایجاد پرسش در ذهن جلوگیری کرد؟ چگونه می توان کسی را طرد کرد به این دلیل که در فعل و انفعالات مغزی اش پرسشی پدید آمده است؟ آیا پرسش از دین ، بی دینی است؟ آیا انتقاد از حاکمیت به معنای نفی آن است؟ اگر نیست پس چرا و در کجای علوم انسانی باید تجدید نظر کرد؟ آیا این عمل ، حذف صورت مسئله به جای حل آن قلمداد نمی شود؟

وزارت زنانه !

2009-09-17T12:02:00.002+04:30

برای دریافت بهتر تصویر روی آن کلیک کنید.

چشمها را باید بست !

2009-09-03T08:47:00.005+04:30

یکی از مهم ترین مزاحمهای خواب راحت برای انسان همان چیزی است که اغلب از زبان همدیگر می شنویم : وجدان ؛ خصلتی شگفت آور که منحصر به – اکثرـ آدمهاست و خواب و بیداریش رابطه مستقیمی با خواب و بیداری انسان دارد . زیاد شنیده ایم که برخی از وجدانهای متأسفانه بیدار همانند پشه ای مقاوم در برابر انواع حشره کشها ، مزاحم خواب هم نوعان عزیز می شوند. البته از آنجا که ما انسانها موجودات سازگاری هستیم خوشبختانه برخی از هم نوعان سرانجام توانسته اند با بریدن سر وجدان جلوی پای مصلحت برای همیشه از شر آن خلاص شوند اما هنوز کم نیستند کسانی که تا رسیدن به این نقطه راه زیادی در پیش دارند. ویروس خطرناک "وجدان بیدار" این روزها همپای آنفلوآنزای نوع آ ، در این مملکت شیوع پیدا کرده و هم وطنانی که از واکسن مصلحت اندیشی ـ که از قضا کمیاب هم نیست ـ استفاده نکرده اند را بدجوری بی خواب کرده است . از آنجا که این ویروس ، ویروس پرسر و صدایی است یکی از راههای شناخت آن ، سکوت آخر شب در رختخواب است ، زمانی که گوشهایمان از سکوت لبریز است بهترین زمان برای تشخیص وجود اوست.

* پی نوشت طولانی : از زمان انتشار خبر تجاوز به متهمان ومجرمان در زندانهای کشور مدتی می گذرد. من به صحت و سقم آن آگاهی کامل ندارم و درست نمی دانم ـ و مهم هم نیست که ـ هدف راویان این خبر چیست اما این را خوب می دانم که خفه کردن صدای آنها خفه کردن صدای وجدان یک ملت است ، وجدانی که امروز بیدارتر از گذشته است و ممکن است فردا بیدارتر از امروز هم باشد. وجدان را نمی توان و نباید فدای مصلحت کرد زیرا ارزش توجه انسانی به این مسئله به مراتب مهم تر از ارزش توجه سیاسی به آن است. روزی که پرده از حقیقت برداشته شود و ابهامها برطرف شوند روز هر چیزی که باشد یقیناً روز سکوت نیست. آن روز سکوت عین خیانت است. کسانی که امروز دستهایشان را روی چشمهایشان گذاشته اند فقط دیدن واقعیت را به تأخیر انداخته اند. فاصله آنها تا حقیقت به اندازه گشودن پلکهایشان است.
* پی نوشت کوتاه : بی تفاوتی به نظر من گاهی مترادف با بی وجدانی است.

قدرت !

2009-08-24T09:25:00.001+04:30

از کارهای قدیمی ام ... !
(برای دریافت بهتر تصویر ، روی آن کلیک کنید)

زمانی برای نخندیدن کاریکاتوریستها

2009-08-15T09:25:00.007+04:30

پس از آنکه ایران کارتون در مطلبی نقدگونه کوشید تا تحریم دوسالانه کاریکاتور تهران توسط اکثر هنرمندان این رشته را از هدف غایی و بشر دوستانه خود به سطح یک عمل غرض ورزانه سیاسی تنزل دهد ، مطالب مختلف دیگری در دفاع از این تصمیم توسط برخی امضاکنندگان انتشار یافت که به نظرم مطلب علی درخشی با عنوان رندانه "کاریکاتوریست ایرانی خانه ندارد" یکی از درخشان ترین آنهاست. نوشته های دوستان به اندازه کافی محتوی نکات مفید هست و تکرار آنها لازم نیست اما یکی از انتقادات ایران کارتون که تاکنون بدون پاسخ مانده ، آنجاست که بر این عبارت از متن بیانیه انگشت می گذارد که "خنديدن و خنداندن در فضاي کنوني را به دور از احساس مسووليت مي دانيم." [اکنون زمان مناسبی برای خندیدن نیست!]. به نظر می رسد که منتقدان این عبارت زیبا معنای تلویحی آن را در نیافته اند و تنها به کلمات تشکیل دهنده این جمله نگاه کرده اند. این کار درست مانند آن است که به سعدی شیرازی به خاطر این بیت (عبادت به جز خدمت خلق نیست ؛ به تسبیح و سجاده و دلق نیست) خرده بگیرند. بدیهی است که شاعر به خوبی می دانست که عبادت معنایی به غیر از آنچه گفته هم دارد وتنها با این کار به شکل تلویحی و اغراق آمیز اهمیت موضوع را یادآور می شود. در متن بیانیه وقتی که امروز را زمان مناسبی برای خندیدن نمی دانیم در حقیقت به صورت کنایی و برای اثرگذاری بیشتر بر اهمیت درک این مسئله تأکید می کنیم و لازم است تا ایران کارتون در خوانش آن اندکی بیشتر ذوق از خود به خرج دهد.
در پایان من هم از دوستان باقی مانده (به ویژه اعضای شورای سیاستگذاری دوسالانه) می خواهم که با حسن نیت در این کار خداپسندانه و بشر دوستانه شرکت کنند.

رونمایی

2009-08-03T08:12:00.003+04:30

تازه ترین کارم را با تکنیکی تازه اجرا کرده ام و در این پست از این تکنیک رونمایی می کنم. این تکنیک در حال تکوین است و مدتی زمان برای مهارت کامل در آن نیاز خواهم داشت. برای دریافت بهتر اثر روی آن کلیک کنید.

سایه تحریم بر کاریکاتور ایران!

2009-07-19T10:46:00.017+04:30

از طرف برخی از کاریکاتوریستهای کشور امروز تصمیمی اتخاذ شد مبنی بر « دعوت به تحریم نهمین دوسالانه کاریکاتور تهران» که ظاهراً قرار است به زودی در تهران درباره جزییات آن تصمیم گیری شود. دلیل این تحریم، جلب توجه جامعه هنری کاریکاتور ایران و جهان نسبت به رویدادهای چند ماه اخیر ایران است که تا کنون با سکوت بسیاری از هنرمندان و کاریکاتوریستهای داخلی همراه بوده است. اغلب کاریکاتوریستهای ایران در گذشته نسبت به رخدادهای دیگری همچون جنایت علیه مردم مظلوم فلسطین، هشدارهای زیست محیطی، کشتن فکها و حیوانات در کشورهای دیگر و دهها رویداد اینچنینی در راستای حقوق انسانها و حتی حیوانات ساکت نبوده و با کمک مالی نهادهای دولتی همواره همراه با هنرمندان سراسر دنیا دست به تولید اثر می زدند. با در نظر گرفتن این شرایط ضمن احترام فراوان به همکاران و دوستان خوبم در خانه کاریکاتور ایران، ترجیح می دهم با اجابت « دعوت به تحریم نهمین دوسالانه تهران» به عنوان بزرگترین رویداد پیش روی هنر کاریکاتور در جهان، به صورت یک حرکت نمادین نقشی هر چند کوچک در این حرکت انسان دوستانه داشته باشم. از آنجا که تلقی من از این حرکت به جای آنکه سیاسی باشد بشردوستانه و در راستای دفاع از حقوق بشر است و بیش از آنکه موضعی در برابر خانه کاریکاتور ایران باشد حرکتی در راستای دفاع از آزادی بیان است، در صورت تصویب، از آن حمایت کرده و به عنوان عضوی کوچک از جامعه کاریکاتور ایران نقش انسانی خود را ایفا خواهم نمود. تاکید می کنم که مایل نیستم این تصمیم به سطح یک رفتار سیاسی تنزل پیدا کند و به عنوان یک رفتار سیاسی در جهت حمایت از یک جناح سیاسی قرائت شود بلکه چنین کاری را در راستای دفاع از حق آزادی بیان - که از اولین حقوق اساسی یک هنرمند به حساب می آید- می دانم و به نوبه خود از همه همکاران داخلی و خارجی دعوت می کنم که به این حرکت بشر دوستانه بپیوندند.

ببر بی دندان

2009-07-09T08:37:00.008+04:30

علی درخشی سال گذشته چند روزی مهمان ما بود. از او چند سئوال پرسیدم او هم چند جواب داد:
* آیا ایران را پایتخت کاریکاتور دنیا می دانی؟
- نه. من نمی دانم چه کسی چنین انتخابی کرده و چه دلیلی برای آن داشته. اگر قرار بر چنین انتخابی باشد باید شرق اروپا یا امریکا یا هر جای دیگری انتخاب می شد.زیبایی کاریکاتور به این است که حد و مرز نداشته باشد.
* نقطه تاریک کاریکاتور ایران کجاست؟
- من مخالف کاریکاتور نمایشگاهی نیستم ولی فکر می کنم کاریکاتور ایران زیادی به این سمت رفته و مثل ببری که دندانهایش را کشیده باشند و خاصیت خودش را از دست داده فقط زیبایی آن باقی مانده. به نظرم جایگاه اصلی کاریکاتور در مطبوعات است ، چون مردم با مطبوعات سر و کار دارند و به این شکل کاریکاتور تأثیر بر مردم را از دست می دهد.
* کاریکاتور چرا به وجود آمد و از کجا (منظور مکان نیست) به وجود آمد؟
- کاریکاتور به همان دلیل به وجود آمد که دموکراسی به وجود آمد. به نظرم کاریکاتور و دموکراسی همزادند و دلیلش این است که انسان یاد گرفت از خودش انتقاد کند و فکر می کنم ما در ایران هنوز این را یاد نگرفته ایم! من دقیقاً نمی دانم کاریکاتور چطور از نقاشی جدا شد ولی خوشحالم که این اتفاق افتاد چون خودم کاملاً یادم هست که کی تصمیم گرفتم از نقاشی به سمت کاریکاتور بروم. دنیای فانتزی کاریکاتور و انیمیشن بهشت رؤیایی من است. احساس می کنم همه حرفهایم را در این محیط می توانم بزنم. پیدایش صنعت چاپ یکی از دلایل این جدایی است ، همانطور که با تولد عکاسی خیلی از نقاشها به سمت آن رفتند ، به نظر من بخشی از جدایی کاریکاتور از نقاشی محصول پیشرفت تکنولوژی است.
* در کاریکاتور سوژه مهم تر است یا اجرا؟
- هر دو باید وجود داشته باشند. اجرا ممکن هست ساده باشد اما در درون این سادگی باید قدرت هم وجود داشته باشد. کاریکاتوریستهای بزرگی که همه می شناسیم معمولاً همه فاکتورها را در حد قابل قبولی دارند. موضوعات خوب طراحی خوب و خطهای قوی دارند. ترکیب بندی و رنگ با کیفیت دارند و مجموع همه اینها یک کاریکاتوریست خوب را می سازند. من به مانا نیستانی علاقه دارم که هر دوتا را در حد قابل قبولی دارد. به نظر من کاریکاتونیستهایی که طراح های خوبی نیستند باید سطح طراحی هایشان را بالا ببرند و یا به احترام مخاطب راههای دیگری را انتخاب کنند. این در شرایط ایده آل است ، یعنی ما می خواهیم بگوئیم ایده آل چیست؟ من خودم قلم گیری ضعیفی دارم ، اما کارهایم را به دوستانی که دست قوی در قلم گیری دارند می دهم و از آنها کمک می گیرم. من عاشق خطهای بزرگمهر حسین پور هستم اما چون خودم نتوانستم ، تصمیم گرفتم کمک بگیرم. در طراحی هم ضعف طراحی هایم را با تغییر زاویه دید و ترکیب بندی جبران می کنم!
* در کاریکاتور خط مهم تر است یا رنگ؟
- چون به خاطر محدودیت چاپ اولین کاریکاتورها رنگی نبودند فکر می کنم خط اصالت بیشتری دارد. چیزی که خودم بیشتر دوست دارم خط است و کارهایی که ارزش خطی داشته باشند. یکی از تفاوت های کاریکاتور با نقاشی ساده بودن آن است که با خط می توان این سادگی را ایجاد کرد. خط سرعت دارد و ایجاد مرز می کند.
* آیا سوژه های کاریکاتور تمام شدنی هستند؟
- به نظر من کاریکاتوریست ها و هنرمندان دهه شصت و هفتاد از ما خوشبخت تر بودند. به خاطر یک سری تحولات اجتماعی که در دنیا رخ داده شیوه زندگی مردم و هنرمندان را عوض کرده ، بستر فکری جدیدی به وجود آمد. ما در موسیقی هم این را می بینیم. آنجا سبکهای جدیدی به وجود آمد همان طور که در کاتریکاتور این اتفاق افتاد. متأسفانه ما داریم ادای کاریکاتوریستهای همان موقع را در می آوریم ، همان طور که در موسیقی راک هم هنرمندان ادای هنرمندان همان موقع را در می آورند. این مشکل کاریکاتور نیست ، باید همه هنرها به سمت کشف فضاهای جدید بروند.
* چرا در سوژه های کاریکاتور این قدر شباهت دیده می شود؟
- من این را بد نمی دانم. کاریکاتوریستها خیلی شبیه به هم فکر می کنند و تفاوت های کمی با هم دارند. اینکه این همه سوژه های متنوع می بینیم شگفت انگیز است و تشابه نگاهی که اینها با هم دارند باعث به وجود آمدن سوژه های تکراری می شود. دارم در مورد کارتونیستهای حرفه ای صحبت می کنم نه آنهایی که تازه دارند شروع می کنند.
* چرا این شباهت ها در آثار ایرانی ها بیشتر دیده می شود؟
- من بررسی نکردم که این شباهت ها کجا بیشتر دیده می شود. در ایران فضا برای کارتونیست ها خیلی محدود است و وقتی این فضا نسبت به تعداد آنها کمتر باشد از تعادل خارج می شود. این یک نوع بی احترامی به مخاطب است که ما بخواهیم به هرصورتی که شده چیزی سر هم بکنیم. یکی از دلایلی که فکر می کنم کاریکاتور مطبوعاتی است نه نمایشگاهی همین است که کاریکاتوریست مطبوعاتی سوژه اش را از بطن اجتماع بیرون می آورد. اینجا سوژه ها از واقعیت ها در می آیند اما در کار نمایشگاهی اولین مسئله سفارش است. شما مجبور هستید بر اساس یک کلمه به کاریکاتور برسید و عملاً این طور اصالت خودش را از دست می دهد. در کار نمایشگاهی کاریکاتوریست انتخاب نمی کند و نقش یک مجری را دارد. در نتیجه انگیزه اصلی تأثیر گذاری نیست ، بلکه برنده شدن است. در مسابقه همیشه کلک وجود دارد مثل دوپینگ در ورزش!
* آیا با رفتن کاریکاتوریست ها به سمت جشنواره ها و جایزه ها مخالفی؟
- کاش می شد یک اسم برای کاریکاتور جشنواره ای پیدا کرد! من نمی خواهم بگویم نباشد ، چون جذابیت ها و ارزش های خودش را دارد. کاریکاتور به نظر من آن چیزی است که از کاریکاتور مطبوعاتی انتظار داریم. کاریکاتور نقد است با زبانی که بر دل می نشیند ، درست بر خلاف شعر که مدح است به جای نقد ، آن هم با زبانی که بر دل بنشیند. کاریکاتور نمایشگاهی بیشتر به سمت مدح می رود مثل شعر!

سکوت نشانه رضایت یا نارضایتی؟

2009-06-03T12:28:00.003+04:30

دانش جامعه شناسی همواره فرمولها و نظریه هایی برای جوامع دارد که در آنها به همزیستی به عنوان یک غایت نگاه می شود. این علم برای جامعه ی بی تفاوت فرمولی ندارد زیرا چنین جامعه ای برای مسائل پیش رویش (سیاست ، اقتصاد ، فرهنگ و...) دغدغه ای نداشته و برای آن تفاوتی قائل نمی شود. انتخابات بهانه خوبی برای بررسی چنین جامعه ای است. جامعه خاموش در انتخابات را می توان به دو گروه تقسیم کرد ، آنها که آگاهانه سکوت پیشه کرده اند و آنها که اساساً بی تفاوتند. گروه اول همواره باید بکوشند تا مرز مشخصی با گروه دیگر داشته باشند زیرا سکوت آگاهانه ایشان در واقع به عنوان یک راه حل یا یک اعلام حضور تلقی می شود. این سکوت چنانچه بتواند اثر گذار باشد می تواند به معنای نوعی اعتراض حاکمیت را هدف قرار دهد اما باید توجه داشت که همیشه حاکمیت نسبت به خنثی سازی اثرات منفی چنین سکوتی ، خود ساکت و بی تفاوت نیست. او ترجیح می دهد این قشر را در راستای اهداف خود در درون سیستم به عنوان یک گروه بی تفاوت - و نه یک گروه معترض به وضع موجود و خارج از سیستم- هضم نماید . حاکمیت از پیش در صدد پیش بینی این رفتار و پیدا کردن راه حل مناسب است تا مرز میان جامعه خاموش ِ معترض و جامعه خاموش ِ بی تفاوت را برداشته و آنها را در حالت انفعال نگه دارند. گاهی حتی این سکوت برای صاحبان معترض آن خطرناکتر هم خواهد بود ، آنجا که چنین رفتاری برای نظام یک هدف به شمار آید ، به این معنا که نظام برای پیشبرد اهداف خود چنین سکوتی را به خدمت بگیرد. حاکمیت ممکن است به صورت آگاهانه در جهت ایجاد عدم انگیزش برای مشارکت این گروه تلاش هم بکند ، در این صورت چنین سکوتی نه تنها به مقاومتی در برابر وضع موجود نکرده است بلکه ابزاری آگاهانه در دست حاکمیت برای رسیدن به هدف خود شده است. بنابراین باید دید آیا یک جمعیت خاموش و آگاه می تواند با این روش مقاومت نظام را بشکند و اعلام حضوری مؤثر کند؟ اگر این گونه نیست و در عین حال امکان ایجاد یک انقلاب را در درون سیستم ندارد باید راه تازه ای را برگزیند که همانا استفاده از همان فضای حداقلی است که از دستگاه حاکمه برای ابراز وجود یافته است.

پیش داوری

2009-05-16T09:06:00.007+04:30

وقتی کارهایم برای دوسالانه هشتم با موضوع پول آماده شد قبل از این که آنها را داخل پاکت پستی بگذارم تصمیم گرفتم یک جلسه داوری به وسیله خودم و روی آثار خودم برگزار کنم. سه اثر مربوطه را روی میز گذاشتم و بر اساس آن معیارهایی که خودم گمان می کنم می توانند سنگ محکی برای تشخیص یک کار خوب از بد باشد ، به آنها دقت کردم. بگذارید در گفتن اینکه بخشی از معیارهای یک داور هنری همیشه سلیقه هست - و این یک امر پذیرفتنی هم هست - پیش دستی کنم اما نمی توان از یک سری معیار ثابت و روشن که بدون دانستن آنها صلاحیت داوری از یک هنرمند سلب می شود را نادیده گرفت. من به شخصه آثاری که درونمایه تلخ و روایتی خنده دار و گزنده دارند را در اولویت برتری های محتوایی قرار می دهم و آنها را به طنز واقعی نزدیکتر می بینم. بر همین اساس و با در نظر گرفتن سلیقه شخصی ، از میان سه اثر خودم اثر فوق را به عنوان کار بهتر – حتی در تمام دوران فعالیت هنری ام - انتخاب کردم ، زیرا موضوع تلخی را با قصه ای نیشدار نمایش داده است. ضمن احترام به نظر هیأت انتخاب آثار نمایشگاه دوسالانه هشتم خالی از لطف نیست که بگویم این اثر در اولین مرحله داوری از نظر ایشان مردود شد و دو اثر دیگر من به نمایشگاه راه یافت. جالبتر آن جاست که اثر سوم از نظر خودم که یک کار کمتر محتوایی و بیشتر کمیک بود علاوه بر حضور در نمایشگاه در کاتالوگ دوسالانه هم به چاپ رسید تا با این ترتیب فاصله بینش خودم با بینش یک داور را بسنجم! چندی بعد همین اثر را برای آیدین دوغان ترکیه فرستادم که آنجا دست کم برای حضور در نمایشگاه پذیرفته شد تا خوشبختانه مجبور نشوم در معیارهای هنری ام تجدید نظر کنم. آیا چنین فاصله ای را باید به حساب خستگی و عدم تمرکز داوران دوسالانه پس از قضاوت هزاران اثر بگذاریم؟
* اخیراً یکی از دوستان کاریکاتوریست با کمی تغییر در سوژه کاریکاتور فوق – که البته از کیفیت طنز تلخ موجود در اثر به مراتب هم کم کرده – کاریکاتوری کشیده که امیدوارم تا امروز آن را به دهها جشنواره داخلی وخارجی نفرستاده باشد!

(برای دریافت با کیفیت تر تصویر روی آن کلیک کنید)

شعر دیدن

2009-05-09T11:00:00.006+04:30

تصویر بالا پوستری است که چندی پیش برای جشنواره سراسری شعر زاگرس طراحی کردم. این پوستر پس از چاپ و انتشار ، با واکنشهای متفاوت و جالبی از سوی شاعرها و گرافیستها مواجه شد. برخی آن را کاری بی ربط و برخی دیگر آن را اثری خلاقانه پنداشتند. در این میان مخالفت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان به خاطر رنگ قرمزی بود که در جام بلور به چشم می خورد.

(برای دیدن تصویر با کیفیت بهتر، روی آن کلیک کنید)

این روزهای غریب...

2009-05-03T11:28:00.005+04:30

مثل شطرنج بازی که از ترس باختن از مسابقه طفره می رود ، این روزها ترس عجیبی از نوشتن و کشیدن پیدا کرده ام. این احساس البته احساس تازه ای نیست و ماهها و سالهاست که مثل وزنه ای به دستم آویزان است و نمی گذارد دستم به راحتی روی کاغذ بلغزد. در آنچه که پشت سر گذاشته ام پیروزی بزرگی نصیبم نشده که این روزها ترس از دست دادنش نگرانم کند اما باز چنین حسی دست از سرم برنمی دارد. بد جوری به هم ریخته ام و دارم خودم را می کـُشم که این متن را طوری بنویسم تا شما بتوانید از آن سر در بیاورید. شباهت عجیبی به مایلی کهن پیدا کرده ام این روزها. می دانم که باخته ام اما نه می خواهم که بپذیرم و نه می شود که نپذیرم. جریان سیال ذهنم مثل اسب چموشی شده که افسار به دهن نمی گیرد. وقتی کلمه ها از توی ذهنم روی کاغذ می آیند ، این آنها هستند که مرا کنترل می کنند و به دنبال خودشان می برند. روی کاغذ پخش و پلا می شوند و از جایی که من نمی خواهم سر در می آورند. نمونه روشنش همین مطلبی است که دارم می نویسم. نه می دانم چرا و نه می دانم چطور آن را می نویسم. شاید فقط دوستانی که این روزها تلفنشان را جواب نمی دهم بفهمند که چه مرگم شده. بچه هایی که دلم برای دیدنشان تنگ شده اما از دیدنشان فرار می کنم. برای دوباره عاشق شدن هم خیلی دیر شده که بخواهم چنین حالتهایی را به آن نسبت بدهم. می دانم که این مطلب وصله ناجوری به تن این وبلاگ خواهد بود اما چه می شود کرد؟ این روزها بخشی از زندگی من هستند ، چه بخواهم چه نخواهم هستند و کاریش هم نمی شود کرد. این روزها وجود دارند ، زندگی می کنند ، نفس می کشند و مثل هوا در ششهایم جاری هستند.

یک عقیده

2009-04-11T11:28:00.010+04:30

هویجولوژی

2009-03-28T08:52:00.017+04:30

یکی از دوستان که از سر سوزنی ذوق بهره برده است چندی پیش در اظهار نظری روان شناسانه -با مقایسه انسانها با میوه- فصلی تازه را در علم روان شناسی باز کرد. این اظهار نظر از طرف ایشان البته مایه شگفتی هم شد از آن جهت که این دوست -به خصوص به عنوان یک شهروند لر- چگونه توانسته است با مشاهده انواع میوه قبل از بلعیدنشان قدری در مفهوم آن میوه تأمل به خرج دهد؟ گذشته از این بد نیست به چند نمونه از قیاسهایش اشاره ای کنم آنجا که برای معرفی یکی از دوستانش ، او را به خاطر ظاهر خنثی و گمراه کننده و باطن ظریف ، مینیاتوری و عمیقش به "کیوی" تشبیه کرد که الحق با کمی دقت به نظرم تشبیه قابل تحسینی بود. این تشبیه به ویژه از آن جهت پذیرفتنی تر شد که به طعم خاصی که این میوه دارد توجه کردم. ایشان در ادامه با اشاره به اینکه "هویج" درست در نقطه مقابل کیوی قرار دارد درستی حرف خود را با مقایسه دوستی دیگر به اثبات رساند که کلی مایه انبساط خاطر گردید. اینکه چرا مرا به "بادام" تشبیه کرده هم خالی از لطف نیست ، زیرا ایشان مرا آدمی عاطفی و احساساتی (پوست لطیف بادام) ، منطقی (درون سخت و تلخ بادام) ، و اهل تفکر (هسته بادام) می دانست. با اینکه دوست می داشتم که به میوه خوشمزه تری مثل گیلاس یا با کلاس تری مثل گریپ فروت! تشبیه می شدم اما همین بادام هم با آن توصیفات از سرم زیاد بود.

در پایان بد نیست تا من هم با مقایسه دوستان لینکی به میوه ، ضمن ارائه کمی خوشمزگی ، شانس خودم را در این شاخه جدید از علم روان شناسی امتحان کنم:
سوسن : زالزالک!

مانا نیستانی : زردآلو

مجلس رندان : سیب

فیدوس : موز

عابرپیاده : انار

چهار راه : خربزه

مارون : هلو

مترو پلتیک : خیار

تازیانه : سیر!

فرار از راه فرار : کیوی

عطر گریز : هندوانه

نسیم سحری : آناناس

توکای مقدس : خرمالو

ای بهار ار چی بهار پاریه...

2009-03-18T13:38:00.004+03:30

چند سالی هست که بهار را به معنای واقعی اش تجربه نمی کنیم و از آن طراوت و سرسبزی و شکوفایی چیزی نمی بینیم و سال 87 هم اگرچه قرار بود سال نوآوری و شکوفایی باشد اما دست کم در طبیعتش نه نویی آورده شد و نه سبزه ای شکوفا شد. دشتها و تپه ها و کوهها بی ثمرتر از همیشه بودند و رنگ سبز روشنی که مخصوص این روزهای سال است به رنگی یشمی در آمده تا سال کهنه ناامیدی و پژمردگیش را برای سال نو به ارث بگذارد. بهار این چند سال انگار بازتابی از خودمان و احوالمان هم بود. به همان اندازه که خودمان خموده و سرخورده و بی طراوت بودیم او هم رنگ باخته و بی نشاط بود. انگار این رکود و رخوت از سیاست و فرهنگ و اقتصادمان به طبیعتمان هم سرایت کرده و آنجا خودش را نشان داده. انگار بین سیاستمان که عین دیانتمان است پیوندی و ارتباطی وجود دارد. طبیعتمان عین سیاستمان عین دیانتمان شده تا گل طبیعت به سبزه ایمان آراسته شود. تا خشکسالی طبیعت را به گناهکاری خودمان ربط دهیم و هی به فکر تقویت ایمانهامان بیوفتیم. تا با موسیقی گوش ندادن و نرقصیدن و نخندیدن و زکات دادن بتوانیم بلکه درهای رحمت الهی را باز کنیم.
سال آینده اما ارتباط طبیعتمان با سیاستمان بیشتر هم می شود ، نمی دانم نتیجه مهمترین اتفاق سیاسیش که انتخابات است چه خواهد بود اما با رویدادهایی که امروز می بینیم نکویی سال را از همین حالا از بهارش می توان دریافت. از بهار سال 88 می توان فهمید وضعیت مملکتی را که کاندیداهای رئیس جمهوریش نه برنامه ای دارند نه هدفی و نه حزب و گروه مشخصی. از همین حالا رایحه خوش خدمت از چمنزار سیاست به مشام می رسد آن جایی که کاندیداهایش به هم تعارف می کنند و با هم لج می کنند . نه عُرضه ای برای برنامه دادن دارند نه برنامه ای برای عَرضه کردن. نه در بودنشان تا حالا خیری بود و نه در نبودنهای طولانیشان...

کاریکاتروریسم

2009-03-10T07:55:00.000+03:30

در جهان کاریکاتور معمولاً سوژه های مشترکی وجود دارد که اغلب کاریکاتوریستها درباره آن آثاری خلق کرده اند که نمونه های کلاسیک و شناخته شده تر آنها "مرد تنها در جزیره" ، "خودکشی" و ... است. پس از واقعه یازده سپتامبر موضوع تروریسم نیز به جمع این سوژه های مشترک افزوده شد که امروزه تقریباً هیچ کاتالوگی در دنیا بدون داشتن آثاری از این موضوع به چاپ نمی رسد. اما نکته ای که همواره با دیدن کاتالوگهای جشنواره های خارجی جلب توجه می کند نگاه خاص کاریکاتوریستها به این موضوع است. نمی دانم شما هم دقت کرده اید یا نه اما تقریباً همه کاراکترهای این آثار که بدنشان مجهز به مواد منفجره است ، ظاهر و پوششی اسلامی دارند ، به این معنا که انگار کاریکاتوریستهای جهان در یک توافق نانوشته در خلق کاراکترها با نشانه های اسلامی به عنوان نماد تروریست توافق کرده اند تا با وجود چنین نشانه هایی آثارشان به شکل بهتری توسط مخاطب درک شود. این اتفاق می تواند بازتابی از نگاه اغلب مردم جهان به مسلمانان باشد که آنها را با تروریستها مترادف و مرتبط می دانند. نکته جالب تر اینجاست که با بیشتر شدن چنین آثاری در فستیوالها و کتابهای کاریکاتور دنیا و به دنبال آن پذیرفته شدن این الگو ، کم کم کاریکاتوریستهای مسلمان هم برای بهتر پذیرفته شدن و درک آثارشان در سوژه تروریسم ، ناچار به پیروی از این نماد خواهند شد که البته باید اعتراف کرد هم اکنون هم کم نیستند آثار کاریکاتوریستهای مسلمان که با تبعیت از چنین الگویی خلق شده اند . باید دید واکنش جمعیتها و انجمنهای کاریکاتور کشورهای مسلمان -از جمله ایران- در آینده نسبت به این جریان چه خواهد بود؟ آیا جشنواره های ایرانی همچون گذشته ، در سکوت پذیرای چنین آثاری خواهند بود ؟ و اگر بخواهند واکنشی نسبت به این مسئله نشان دهند چه کاری از دستشان بر می آید؟

بازگشت شنبه

2009-03-05T07:45:00.005+03:30

چه نعمتی است که وقتی دمار از روزگارت در می آید باور کنی حتماً تقدیرت چنین است یا اگر نمی توانی با کسی که دوستش داری ازدواج کنی خیال کنی که لابد از اول قسمت همین بوده. و چه زجری می کشی وقتی که نمی توانی سرنوشت را بپذیری و سر در نمی آوری که چرا چیزی که آرزویش را داری و همه تلاشت را هم برایش می کنی به بدترین شکل ممکن تمام می شود؟ وقتی میدان را برای این عقل ِنفهم زیادی باز بگذاری نتیجه اش بهتر ازین نمی شود. عینک ِنمره بالای ِاستدلال را روی چشم های ضعیفت محکم می کند و نمی گذارد با خیال راحت فکر کنی که اگر باران بر سر مردم نمی بارد به خاطر موزیک (مهتر) گوش دادن توست ، یا بین زلزله و پرداخت زکات ارتباطی برقرار است ، تا زکاتت را بپردازی و سرت را تخت بگذاری و با خیال راحت زیر سقفِ لرزان خانه ات بخوابی. یادش به خیر زمانی که توی ِفال ها ، آینده مان را می دیدیم و بین ِ ابیات شعر حافظ - خوش باورانه- دنبال نشانه های امیدی می گشتیم که ما را به شاخه نباتمان پیوند بزند. یادش به خیر زمانی که باور می کردیم این خداست که شیرهای باران را باز و بسته می کند و زلزله نشانه ای از عصبانیت اوست. اینکه بین دعای ما و اتفاقاتی که رخ می دهد ارتباط مستقیمی هست و اگر کفر بگوییم دُم در می آوریم. سالها گذشت و ما بی آنکه دُم در بیاوریم بزرگ شدیم . دعاهای شب امتحان از صفرهای کارنامه ها کم که نمی کرد هیچ ، به آنها اضافه هم می کرد . باورهایی که قلمرو هنجارهای جامعه پیش از ما را مشخص می کرد تبدیل به خرافاتی شدند که برایمان مبنای علمی نداشت و ما را در مقابل پدرانمان قرار می داد. هرچه آنها بیشتر دفاع می کردند ما بیشتر حمله می کردیم و عقایدشان را به ریشخند می گرفتیم . کم کم عقل دور اندیش ، پاچه هایش را بالا زد و دو پایی تشریف آورد توی دنیای فانتزی مان . وسرانجام آخرین چیزی که مبنایش بر علم نبود ولی حاضر هم نمی شد که یک خَم ِعقل را ول کند همانا عشق بود. عشقی که آخر سر ، مثل چماق بر سرمان کوبیده شد و آخرین سنگر متافیزیکی را هم تسلیم عقل هایمان کرد. حالا ، کله به کمک جایگاه جغرافیایی که در بدن دارد دیکتاتور بی رحمی شده است که برای هر اتفاقی دلیلی می خواهد و اگر از کسی جوابی را نپسندد او را به سیاهچال تحقیر محکوم می کند . حالا خدا وکیلی اگر عقل ، دست از سرت بردارد و بگذارد که " شنبه هایت بازگشت داشته باشد" راحت تر نمی خوابی؟

* اگه با لباس نو غذا بخوری لباست پاره می شه
* اگه وقتی میهمون کسی هستی فقط یه استکان چایی بخوری سگ گازت می گیره
*اگه توی آب بشاشی ، اون دنیا خودت باید آب و ادرارت رو از هم جدا کنی
*اگه کنار رودخانه لخت بشی ولی شنا نکنی شب مار به آغوشت می آد
*اگه کله ات به کله کسی بخوره و روی زمین تف نکنی شاخ در می آری
*اگه حبه قند از دستت توی چای بیوفتد مهمون توی راه داری
*اگه گل قرمز بچینی شیر گاوتون خشک می شه

بازی روزگار

2009-02-28T10:35:00.005+03:30

هر چقدر هم که اهل تدبیر و تاکتیک باشید این بازی ، بازی شانس است و برنده آن را شانس تعیین می کند نه درایت و آی کیوی شما، پس بهتر است توانایی های خود را فراموش کرده و خوب "تاس انداختن" را از با تجربه ترها یاد بگیرید که قلق خاصی دارد و به مهارتی فراوان نیاز دارد. این را بدانید و بپذیرید که آمادگی شما قبل از بازی برنده شدنتان را تضمین نخواهد کرد. یادآوری می کنم که اینجا خانه شانس است و از آنجا که -اگر تقلبی در کار نباشد- همه در برابر شانس برابر هستند می بینیم که شانس ماهیتی عدالت محور دارد. در این بازی ممکن است شما یک شبه راه صدساله را بروید یا در صد سال هم نتوانید راه یک شب را طی کنید.
قبل از هر چیز باید همیشه در صفحه (صحنه) حاضر باشید چون شرط اول برد ، حضور در صحنه است. توجه داشته باشید کسی که در صفحه نیست البته نباید انتظار برنده شدن داشته باشد . او تازه باید خیلی خوش شانس باشد که کسی حقش یا هر چیز دیگری را کف دستش نمی گذارد. با حضور در صحنه جایگاهی به شما داده می شود ، جایگاهی که چندان مناسب نیست زیرا فقط یک عدد است و همواره اعداد بیشتری از آن وجود دارد. از آنجا که تعداد جایگاه های مناسب همیشه کمتر از تعداد متقاضیان آن است بحث رقابت مطرح می شود. در این بازی بالا رفتن یکی با پایین آمدن دیگری معنی پیدا می کند و شما هنگامی جایگاه خوبی خواهید داشت که دیگران جایگاه بدی داشته باشند.
به آن نردبان ها نگاه کنید! با اینکه می توان از نردبان پایین هم آمد اما اصلاً آنها برای بالا رفتن ساخته می شوند (مثلاً برای بالا رفتن از دیوار یک سفارتخانه یا هر جای دیگر) چنین بالا رفتنی شانس پیروزی را برای شما افزایش خواهد داد اما همان زمان که آن بالا هستید یادتان باشد که صحنه بازی ، " ورق پاره ای بیش نیست " و ممکن است هر لحظه ناگهان این ورق برگردد یا تقلبی از آب در بیاید (می دانید که این روزها جعل کردن یک ورق پاره کار ساده ای است) آن وقت است که سرنوشت شما را در این بازی اژدهای بی رحمی رقم خواهد زد که در انتظار است تا شما را به همان جایی بفرستد که لیاقتش را دارید.
اما این بازی هم مثل همه بازیهای دیگر بالاخره تمام می شود و به تاریخ می پیوندد. در این بازی هم مثل اغلب بازیها چگونه بردن کمتر از خود بردن -دست کم قبل از پیوستن به تاریخ- اهمیت دارد.
برنده باشید.

*یکی نیست بگوید تو که اهل این بازی ها نیستی چرا این مطلب را می نویسی؟
* آنهایی که فکر می کنند این یک مطلب سیاسی است سخت در اشتباهند. این یک مطلب سیاسی نیست.

گنگ خوابدیده (1)

2009-02-23T20:49:00.005+03:30

کسانی که دهدشت کارتون را به یاد دارند می دانند که در آنجا کاریکاتورهایی را به نمایش می گذاشتم که آنها را در خواب می دیدم. این کارها معمولاً مورد توجه دوستان کاریکاتوریست ، روانشناسان و نیز تعبیرکنندگان خواب! قرار می گرفت. اثر بالا هم یکی از همان کارهاست که اخیراً در خواب به سراغم آمده است و تاکنون نتوانستم معنای خاصی از آن استنباط کنم . امیدوارم روزی بتوانم میان آنها ارتباطی کشف یا نمایشگاهی از آنها برگزار کنم.

آگهی تبلیغاتی

2009-02-15T09:39:00.009+03:30

وقتی آزمایشهای اولیه چشم پزشکی ام را به دکتر نشان دادم و درخواست انجام عمل لیزیک را تکرار کردم دکتر که خودش هم عینکی بود با لحن خشنی گفت: "شما می خواید قبل از غرق شدن در آب کت و شلوار بپوشید؟!" ترس من از این حرف دکتر باعث شد تا گزارش دقیقی از وضعیت چشمهایم از او طلب کنم. دکتر سعی کرد با زبان عامیانه ای مرا متوجه خطری کند که از بیخ گوشم گذشته است و مرتب برگه های آزمایش را برایم تشریح می کرد. فشار چشم من به شکلی غیر طبیعی بالا بود و به گفته او اگر چند ماه دیرتر مراجعه می کردم ممکن بود منجر به قطع عصبهای چشم شود که مشکلی کاملاً جبران ناپذیر است. البته معاینه به موقع - و تصادفی - من ، کار درمان را خیلی راحت کرد و دکتر با تجویز قطره چشمی زالاتان برای چند هفته بعد نوبت جدیدی برایم رزرو کرد. طبق گفته او مصرف این قطره باعث کنترل و کم شدن فشار چشم تا رسیدن به حالت طبیعی می شود. استنباط من از حرفهای دکتر این است که فشار چشم عارضه ای خطرناک است که در اغلب افراد (مثلاً خودم) بدون نشانه یا درد خاصی است و معمولاً بیمار یا متوجه چنین عارضه ای نمی شود یا خیلی دیر متوجه می شود و ممکن است تا آن موقع بخشی ار عصبهای چشم را از دست داده باشد.

* این مطلب هشداری برای خوانندگان وبلاگ است تا نسبت به سلامتی چشم حساسیت و دقت بیشتری به خرج دهند. بدیهی است کسانی که خواننده این وبلاگ نیستند و وقت خود را با خواندن مطالب غیر مفید دیگر وبلاگهای رقیب تلف می کنند از این اطلاعات محروم بوده و خطر کوری در کمین آنها قرار دارد!

پیر ما رفت ...

2009-02-11T20:45:00.006+03:30

پیر ما به بهانة سال نو، بزم خواستن ترتيب دادن و مدعي او را منع كردن و بقية قضايا.

چون زمستان رفت و شد نزديك عيد

بهجتي در پير ما آمد پديد

چهره‌اش بشكفت همچون برگ گل

سبلت مردانه‌اش، خيرالسُبُل

خويشتن را ديد زد، در آينه

كرد پشت و روي خود را ماينه

سر الي دُم، هيچ چيزي كم نداشت

دم ندارد آدمي، او هم نداشت

كم كمك شد موقع تحويل سال

آسمان ابري، هوا در اعتدال

گفت: به‌به! نم‌نم باران خوش است

نم‌نم باران به سكنجبين خواران(!!) خوش است

مدعي بشنيد از پشت چَپَر

ناگهان برجست مانند فنر

كاي تو پير خنگ بي‌تدبير ما!

هان و هان، بپّا نيفتي گير ما

واي اگر سركنگبين صفرا شود

بين پير و مدعي دعوا شود

بشكند گر دست و پاي پير ما

نيست اصلاً، مطلقاً تقصير ما

پير ما با دوستان در بوستان خواستن رفتن و قزقان را بار گذاشتن و مزقان كوك كردن و ومدعي تجمع را منع كردن و بقية‌ قضايا.

پير ما فكري دگر آورد پيش

باز بيني كرد در افكار خويش

گفت: با يك عده‌اي از دوستان

مي‌توان رفتن به سوي بوستان

آتشي و سور و ساتي و شبي

ونگ ونگي، زر زري، تابي، تبي

وز وز پاتيل و قزقان يك طرف

زر زر طنبور و مزقان يك طرف

مدعي اندر پس ديوار بود

چشم و گوش و بيني‌اش در كار بود

جمله را ديد و شنيد و بو كشيد

پير ما را جانب پستو كشيد

گفت: اگر در كنج پستو كز كني

به كه توي بوستان وز وز كني

بوستان جاي حضور جمع نيست

منفرد شو، منفرد شو، جمع چيست؟

پير ما خيابان گردي خواستن كردن و مدعي اجازه ندادن.

پير ما انديشه‌اي ديگر گرفت

فكر معمولي‌تري در سر گرفت

گفت: پيكان و سمند و هر چه هست

رفت بايد پشت فرمانش نشست

يك دو ساعت بهر بنزين توي صف

بعد از آن در شهر گشتن بي‌هدف

مدعي بالاي بام اندر كمين

تا شنيد اين نكته آمد بر زمين

روبروي پير ما بنشست و گفت:

طبق طرح زوج و فرد و طاق و جفت

فكرهايت، گر جليّ و گر خفي است

حق و باطل، جمله از دم منتفي است

‌پير ما ساز جديدي ساز كرد

طرحهاي ديگري آغاز كرد

گفت: خواهم رفت تنهايي سفر

اصفهان، شيراز، مشهد، رامسر

گفت: هر جا رفت خواهي اي صنم

رفتنت خوش باد، همراهت منم

گفت: خواهر رفت در آن سوي آب

گفت: اي كج‌ تاب! با ما كج متاب

كس نباشد در پي ايذاي تو

ليك كي حاضر شود ويزاي تو؟

گفت: پنهان مي‌نشينم در اتاق

تا كه از كانالهاي جفت و طاق

بنگرم شب تا سحر مهواره را

تا سكون بخشم دل آواره را

گفت: ديشب خواب ماندي، ديش رفت

فيش بر جا ماند و الباقيش رفت

پير ما لختي نشست و فكر كرد

نكتة ناگفته‌اي را ذكر كرد

مدعي را گفت: هان! من، گر منم

مي‌نشينم جوك اس.ام.اس. مي‌زنم

كوته از اس.ام.اس. من دست تو

شست من كارآتر است از شست تو

(خوشحالم از اینکه چند ماه قبل از مرگ منوچهر احترامی با او تلفنی حرف زدم و بهش گفتم که من یکی از نومریدانت هستم.)

... جز دوری شما ...

2009-02-08T12:56:00.001+03:30

بعضی از دوستان مرا متهم می کنند به اینکه آدمی هستم که همه مسائل را دسته بندی می کنم و سعی می کنم تعریفی از موضوعات ارائه بدهم که این کار باعث تحدید موضوع و تضعیف خلاقیت می شود و خب البته من هم طبق معمول چنین انتقادی را نمی پذیرم و تازه اگرهم ثابت شود که همین طور هستم آن وقت می روم سراغ این نظریه که اصلاً دسته بندی مسائل و دنبال تعریف موضوعات رفتن خیلی هم خوب است و باعث تبیین مسئله مورد بحث می شود. در این مطلب می خواهم یکی از همان دسته بندی ها را انجام دهم و نظرم را نسبت به موضوع "سلامتی" اظهار کنم. به هر صورت مصداق ضرب المثل "چار دیواری ، اختیاری" این وبلاگ یک قلمرو شخصی است و از اول برای همین جور اظهار نظرها تدارک دیده شده است و از همین حالا به دوستان منتقدی که می خواهند در این باره همان انتقاد قبلی را تکرار کنند خسته نباشید می گویم.

به نظرمن سلامتی 4 شکل یا 4 دسته دارد که تنها بهره مندی از هر 4 شکل آن به معنای آن است که سلامتی برقرار است . اولین شکل آن همانی است که همه می گویند و در اصطلاح عموم از آن به تنهایی به عنوان سلامتی یاد می شود ، یعنی سلامتی جسمی ، که خب با ورزش کردن و دکتر رفتن و سیگار نکشیدن و ... حفظ می شود و به نظر من از بقیه انواع سلامتی کم اهمیت تر است. دومین شکل ، سلامتی جنسی است که در کشور ما متأسفانه با ازدواج کردن حاصل می شود و از سلامت جسم مهم تر است. سومین شکل از سلامتی اجتماعی است که اغلب با اشتغال و حضور در اجتماع به وجود می آید. (مثلاً شرکت در انتخابات از نظر حاکمیت ها یک نوع سلامتی اجتماعی محسوب می شود.) و آخرین و مهم ترین شکل از سلامتی ، سلامتی روانی است که عینی نیست و با توانایی آدمها در برقراری یک ارتباط متافیزیکی رابطه مستقیم دارد. حالا این متافیزیک می تواند دین ، هنر ، یا هر چیز دیگر باشد.

من هم با نظر خیلی ها که معتقدند خوشبختی چیزی جز داشتن سلامتی نیست موافقم اما احتمالاً چون تعریفم از سلامتی کمی پیچیده تر است راهم از دیگران جداست و البته باید اعتراف کنم که خودم را آدم سالمی نمی دانم چون حداقل دو شکل از اشکال ذکر شده در بالا را در خودم نمی بینم. بد نیست به این نکته هم اشاره کنم که با وجودی که بین این انواع سلامتی ارتباط مستقیمی قائل هستم اما معتقدم وقتی قرار است که سلامتی جنسی تنها از طریق ازدواج (به معنای تحمل یک آدم تا آخر عمر) حاصل شود میان سلامتی جنسی و سلامتی روحی رابطه ای معکوس ظاهر می شود و این به آن معناست که با شراطی که ما داریم هیچگاه سلامتی کامل برقرار نمی شود. به هرصورت اگر شما هم شکلی دیگر از این موضوع سراغ دارید می توانید اضافه کنید.

چه می کنه این ...

2009-02-03T10:24:00.000+03:30

همیشه اولش نمی خواهیم که بپذیریم و هی به خودمان حق می دهیم که اینطور باشیم. خودمان را صاحب حق می دانیم و هر کسی که مثل خودمان نباشد را نفی می کنیم. طبیعی هم هست دیگر. چه کسی دوست دارد دقیقاً همان طوری باشد که خودش آن طور بودن را نفی می کند؟ در جبهه حقیقت بودن خب کار سختی است و صد البته با یک حساب سر انگشتی می توان فهمید که تغییر دادن مفهوم حقیقت به صرفه تر و کم هزینه تر است. حتی تصور دروغ نگفتن سخت است آن هم در طول یک شبانه روز کامل و سخت تر ، ادامه دادن این رویه غیرمعقولانه در شبانه روزهای بعد از آن است. اصلاً راست گفتن یک جورهایی بلاهت هم است و معمولاً آدمهایی که کمتر دروغ می گویند کمی ساده لوح به نظر می رسند. همه ما به غیر از دروغ گفتن یک ویژگی مشترک دیگر هم داریم ، اینکه وقتی مچمان گرفته شد از مفهومی که قبلاً توسط همنوعان خودمان اختراع شده استفاده می کنیم : "مصلحت". از وقتی که عقلمان حساب دودوتا چهارتا را درک می کند کاربرد مفهوم مصلحت هم شروع می شود و خیلی زود همه می فهمیم که بدون این کلمه برداشتن کلاهها از پس معرکه ها نا ممکن است. نوع بشر هم که اصلاً اهل سکون نیست و روز به روز در حال پیشرفت کردن و گسترش علوم است. اینجاست که مفهوم مصلحت هم همپای تکنولوژی پیشرفت می کند و وارد جنبه های دیگر زندگی می شود ، جای خودش را باز می کند و مورد پذیرش همه قرار می گیرد. پس از دروغ های مصلحتی که خودش البته مراتبی هم دارد نوبت به دزدی های مصلحتی می رسد و بعد سلام های مصلحتی و بعد خیانت مصلحتی و بعد جنایت ، ترور و جنگ مصلحتی . بعد مصلحت همه گیر شده ، تبدیل به قانون می شود و برای خودش یک دستگاه دولتی درست می کند . کار به اینجا که رسید دروغ نگفتن گاهی حتی جرم هم محسوب می شود و جنایت نکردن خیانت یه حساب می آید و دزدی نکردن حماقت خوانده می شود . اخبار و تلویزیون ها و رادیوها پر می شوند از تشخیص مصلحت دهندگان خنده بر لب و دروغ گویان موجه و می بینید که چه می کند این مصلحت! آن وقت کم کم دزدها برای جابه جایی مصلحت آمیز ارقام پولدار می شوند ، جنایتکارها برای جنایت های مصلحتیشان مدال می گیرند ، خیانتکارها شهرت کسب می کنند و مورد تشویق و تحسین کسانی قرار می گیرند که خودشان نمی توانستند به موقع از تکنیک مصلحت استفاده کنند. میل سیری ناپذیر ما برای داشتن پول و شهرت و افتخار هم مزید بر علت می شود و ما را درست به همان جایی می رساند که همین الآن در آن قرار داریم. یک نگاهی به دور و برتان بیندازید. تلویزیون را روشن کنید و به همکاران ، دوستان و مهم تر از همه به خودتان نگاه کنید. حتم دارم حتماً به این نتیجه می رسید که یا آدم بی عرضه و ناموفقی هستید و یا اگر این طور نیستید از آن آدمهایی هستید که مجمع تشخیص مصلحت مغزتان خوب کار می کند!

دهه فجر

2009-01-30T21:46:00.000+03:30

پنج احسان گنجي!

2009-01-27T20:04:00.000+03:30

آشنایی من و احسان به سالها قبل برمیگردد زمانی که به عنوان داور در یک مسابقه دانشجویی حضور داشتم در جشنواره شرکت کرده بود البته فکر میکنم مهمان بود و در بخش ادبیات شرکت کرده بود. و بعد باسماجت می خواست قبافه اش را به یاد بیاورم . آن موقع من فقط چهره آیت ا... نادری در ذهنم مانده بود . بعد که عکسش را برایم ارسال کرد دیدم با آنچه تصور می کردم تفاوت دارد.
سعی می کردم با حوصله حرفهایش را بشنوم و شاید تمام جهت صحبتهایم این بود که باوری در او بسازم تا در شهر کوچکی مثل دهدشت که ساختمان دو طبقه ندارد انجمن کاریکاتور راه بیاندازد. این رویای من چند سال قبل به وقوع پیوست و او توانست حتی یک مسابقه کشوری راه بیاندازد و من هم برای حمایت از احسان به دهدشت رفتم .
اما احسان خردمندتر از من بود و من عاشق تر از او... بنابراین خود را از درگیری با ادارات دولتی و کاریکاتوریستهای بدبین و زیاده خواه کنار کشید و زندگی آرامی در اداره پست برای خود دست و پا کرد. زندگی که برای من همیشه با سوالات زیادی همراه بوده است . احسان ازدواج نکرده است او به صورت معنوی مسئولیت زندگی برادرزاده و زن برادرش را بر عهده گرفته و حتی خواهرش لباس زیبای محلی برای همسرم بافته که برایمان ارزشمند هست . در جریان دیدارهایی که با احسان داشتم او را معقول و منطقی یافتم . دستی بر نقد دارد . البته هنوز کارهایش را نمی پسندم . چون غیر از مسعودین ( مسعود شجاعی و مسعود ضیائی ) فرد ثالثی را در ایران کارتونیست نام نمی برم و معتقدم یک کارتونیست گذشته از اجرای خوب بایستی سبک وسیاق مشخص داشته باشد پیشینه رفتاری برازنده و اوصاف اخلاقی هم داشته باشد اطلاعات عمومی در حوزه سیاست ، رفتار ، جامعه و فلسفه و ادبیات داشته باشد . و چه و چه ...
احسان از این مجموعه هنوز سبک و سیاق ممتدی را نیافته ، گر چه بقیه اوصاف را داراست . در دهدشت زندگی می کند . شهر شاعران افسرده و متفکر.با اتفاقاتی که اخیرا شنیده ایم.
این اواخر درخواستی کرد که آن را به دلیل مریض شدن دخترم نیمه کاره گذاشتم و پس از آن تماسی نداشتیم اما میدانم همچنان نفس می کشد . فکر می کند و البته احساس می کند...

پي نوشت:

* متن فوق نوشته اي از رحيم بقال اصغري است (منبع http://tumay.blogfa.com/)

* من از رحيم عاشق تر هم هستم.

* رحيم تا حالا سئوالات زيادش را درباره ي زندگي من از من نپرسيده است.

حیوان را خبر از عالم انسانی نیست

2009-01-22T08:07:00.000+03:30

احتمالاً خود او هم از اینکه در چنین مبارزه ای شرکت می کند راضی نیست و ترجیح می دهد الآن در چمنزاری در کنار گوساله های بازیگوشش به چرا مشغول باشد. در مورد آدم البته اینطور نیست چون خودش خواسته که آغوش گرم خانواده را برای آمدن به اینجا ترک کند. اینکه طرفت یک حیوان عصبانی شاخ داری باشد و اصلاً هم زبان آدمیزاد حالیش نباشد موقعیتی است که خیلی ها دوست ندارند در آن قرار بگیرند. خوشحالم که همیشه چنین حیوانی را از پشت شیشه تلویزیون می بینم و می توانم در حالی که چاییم را می خورم شاهد مبارزه باشم اما اگر در چنین موقعیتی قرار بگیرم اولین چیزی که به خاطرم خواهد آمد خون گرم ایگناسیوی مهربان خواهد بود و اینکه از کجا دو تا پا می توانم قرض بگیرم؟ مبارزه میان گاوی است که در حیوان بودنش شکی نیست و انسانی که در آدم بودنش (بلا نسبت ایگناسیوی عزیز) البته جای تردید است اما موقعیتی عادلانه است زیرا آگاهانه از طرف آدمها انتخاب می شود و اگر هم نا عادلانه باشد کفه ترازوی این زبان بسته سبک تر است چون بی آنکه بخواهد به اینجا آورده شده است.
همانطور که ما آدمها همیشه در یک سطح از آدمیت نیستیم و گاهی اوقات گاو تشریف داریم صد البته این زبان بسته ها هم حتماً همیشه در یک سطح از گاویت قرار ندارند و اگر ما نترسیم از اینکه جایمان تنگ شود ، ممکن است بتوانند در دنیای آدم ها هم خودی نشان بدهند. یادمان نرود که ما تا همین چند هزار سال پیش حیوانی وحشی بودیم و هیچ بعید نیست که اینها هم در طی هزاران سال زاد و ولد بتوانند تکانی به خودشان بدهند. برای این کار قبل از هر چیز باید به ما آدمهای زبان نفهم اعتراض کنند که نمی خواهند سرشان بریده و بچه هایشان ربوده شوند. باید گوساله ها به ما بفهمانند که آن چیزی را که ما به عنوان شام خوردیم و استخوانهایش را جلوی سگ انداختیم مامان عزیزشان بود که برایشان هزار آرزو به دل داشت، و به راستی اگر آنها مامان ما را بخورند ما چه حالی خواهیم داشت؟

موزه مجازی

2009-01-13T10:28:00.000+03:30

از کاریکاتورهای من در موزه مجازی آیدین دوغان دیدن کنید

موفقیت

2009-01-05T07:56:00.001+03:30

چند سال پیش به وسیله یکی از دوستان که سخنرانNLP بوده - و هنوز هم هست - با بحث روانشناسی از نوع روانشناسی موفقیت آشنا شدم. اخیراً این آشنایی به خاطر پیدا کردن دوستی دیگر که او هم در زمینه روانشناسی موفقیت می نویسد و سخن می راند (و از قضا بسیار هم موفق است) بیشتر شده و مرا با این گونه مباحث در گیر کرده است. باید اعتراف کنم که خودم را آدم موفقی نمی دانم و فکر می کنم که فرصتهای فراوانی را در زندگی از دست داده ام که اگر خوش شانسی می آوردم و در سنین پایین تر این آشنایی ها برایم به وجود می آمد احتمالاً از آنها تأثیر می گرفتم و حالا آدم موفق تری بودم. نظریه های مطرح شده توسط این دوستان ارتباط مستقیم و محکمی با اراده انسان دارد و برای نشان دادن راه موفقیت به دیگران معمولاً قوه اراده را در آنها تحریک می کنند که صد البته نه تنها کار بدی نیست بلکه خیلی هم خوب است . اگر برای نمره دادن به این دوستان تنها به نتیجه کار نگاه کنیم باید به آنها نمره خوبی داد چرا که عملاً در پیروان و البته خودشان تحولات خوبی دیده می شود اما همه تلاشهای ایشان هیچوقت نتوانست دو پرسش را از ذهن من پاک کند. یکی اینکه وقتی وسیله و هدف یکی است چرا راهنمایان این هدف با هم فاصله دارند و حتی سعی می کنند که چنین فاصله ای را حفظ هم بکنند؟ مثلاً همدیگر را نفی یا تضعیف می کنند یا می کوشند روی کاری که خودشان می کنند اسم خاصی بگذارند که با دیگری اشتباه گرفته نشوند. آیا این رقابت به شمار نمی آید؟ آن هم میان افرادی که تقریباً همه از یک روش و برای رسیدن به یک هدف استفاده می کنند؟ دوم آنکه اساساً آنها برای حل مشکلات جامعه و افرادش دست به تغییر بینش در افراد می زنند و نه همکاری با آنها برای تغییر وضع نامناسب موجود. به عبارتی دیگر آنها به جای حل مسئله ، صورت مسئله را در ذهن مخاطب پاک می کنند که البته حتماً باعث رضایت ایشان می شود. این کار در حقیقت کمک به حفظ شرایط بدی است که افراد در آن به سر می برند و مبارزه اجتماعی را به خصوص در عرصه سیاست بی معنی می کند.
با این اوصاف همه دوستانی که اصطلاحاًخود را روانشناس موفقیت می نامند را در یک مورد نا موفق می دانم ، آن هم این است که تاکنون هیچکدام از ایشان نتوانسته اند مرا برای اجرای برنامه های خودشان قانع کنند! چون تاکنون حاضر نشده ام موفقیت را به قیمت حذف صورت مسئله های زندگیم بپذیرم.

دیوار

2009-01-01T09:43:00.000+03:30

فریاد می کشد حقیقت
از دهان زنی تنها
آن سوی تر از دیوار حایل.
دیوار حایلی که تو باشی اما
بلندتر از آنی
که حتی اگر برای افکار عمومی قلاب هم بگیریم
بتواند ببیند
حقیقتی را
که از دهان کودکی زخمی
فریاد می کشد!

سلام

2008-12-31T12:01:00.000+03:30

دهدشت کارتون ، وبلاگی حقوقی متعلق به انجمن کاریکاتور دهدشت بود و از آنجا که می کوشیدم در آن از ابراز نظرهای شخصی و سلیقه ای پرهیز کنم (که احتمالاً موفق هم نمی شدم) همواره با محدودیتهایی روبرو بودم. این محدودیتها سرانجام راه اندازی وبلاگی تازه و کاملاً شخصی را برایم پذیرفتنی کرد.
در وبلاگ تازه از هر چیز که می خواهم و هر زمان که بخواهم می نویسم و ممکن است مدتی بی هیچ دلیلی آن را تازه نکنم.
ممکن است از این فضا به نفع یا ضرر هر کسی استفاده کنم.
همه نظرها برایم مهم خواهند بود. حتی الامکان کامنت کسی را سانسور یا دست کم حذف نخواهم کرد.
با اینکه تا کنون از انتشار کاریکاتورهایم در اینترنت خودداری می کردم اما می کوشم تا از این پس نسبت به این موضوع متعصب نباشم.
مثل توکای مقدس با کسی معامله لینکی نمی کنم و تنها کسانی که مرتب به آنها سر می زنم را لینک می کنم.
امید وارم این وبلاگ زود خسته نشود و بتواند مرا با ادبیات هم آشتی دهد.